ઓચિંતું કોઈ મને રસ્તે મળે ને કદી ધીરેથી પૂછે કે કેમ છે,
આપણે તો કહીએ કે દરિયાશી મોજમાં ને ઉપરથી કુદરતની રહેમ છે...
ગુજરાતી સાહિત્યના મૂર્ધન્ય કવિ અને લેખક ધ્રુવ ભટ્ટ દ્વારા લખાયેલું આ ઊર્મિગીત અગાઉ અનેક વાર સાંભળવા મળ્યું છે, અને આ પંક્તિઓ દર વખતે જીવનની ગમે તેવી પ્રતિકૂળતાઓમાં પણ એક અનોખો ઉત્સાહ અને હકારાત્મકતા ભરી દે છે.
પણ આ વખતે કંઈક વિશેષ બન્યું... મારા પરમ મિત્ર જિજ્ઞેશભાઈએ મને ધ્રુવ ભટ્ટની જ વિખ્યાત નવલકથા ‘સમુદ્રાન્તિકે’ વાંચવા માટે આપી.
આ નવલકથાના કુલ ૨૮ પ્રકરણો આપણને સતત વિશાળ દરિયાની સાથે જોડી રાખે છે. મછવા, ખારવા, અવલ, બંગાળી સાધુ, અને 'કબીરા' અશ્વ... આ બધાં પાત્રોની વચ્ચે વાંચતી વખતે એવો ભાસ થાય છે કે જાણે આ નવલકથાના મુખ્ય પાત્ર પોતે આપણે જ છીએ! આપણું જ મનોદર્શન થતું રહે છે.
ખરો રોમાંચ તો ત્યારે અનુભવાયો જ્યારે હું મારા વાંચનાલય (Library)માં બેઠો હતો, પણ આ પુસ્તકના પાને-પાને મને દરિયાનાં ઘુઘવતાં મોજાં અને લહેરાતા પવનનો જીવંત અહેસાસ થતો હતો! સાગરનો એ ગંભીર ઘુઘવાટ અને કિનારાની ભીની રેતી જાણે મારા પગને સ્પર્શી રહી હોય એવું સતત અનુભવાયા કરતું હતું.
આમ તો આ ઊર્મિગીત અગાઉ ઘણી વાર માણ્યું છે, પણ આ અદ્ભુત પુસ્તક વાંચતી વખતે આ ગીતનો સાચો મર્મ અને આનંદ ભીતરમાં ઓગળતો અનુભવાયો. પુસ્તક અને ગીતનો આ સમન્વય ખરેખર અદ્ભુત રહ્યો.
આ સુંદર સાહિત્યિક સફર કરાવવા બદલ મારા સ્નેહી મિત્ર જિજ્ઞેશ દવેનો હૃદયપૂર્વક ખૂબ-ખૂબ આભાર.
www.maulikgovindlalpatel.blogspot.in
સંકલન - મૌલિક પટેલ
#ગુજરાતીસાહિત્ય #ધ્રુવભટ્ટ #સમુદ્રાન્તિકે #પુસ્તકપ્રેમી #વાંચનયાત્રા #ઊર્મિગીત #દરિયાશીમોજ #ગુજરાતીલેખન #નવલકથા #BookReview #GujaratiLiterature


0 Comments